Deel deze pagina

Gemeente Stad Deinze

Steun het ziekenhuis met de 'geboren in Deinze actie'

Gepubliceerd op  vrijdag 14 februari 2020

Op Valentijn lanceren we een symbolische actie om het AZ Sint-Vincentius een hart onder de riem te steken. De materniteit is de levensader van ons regionale ziekenhuis!
Iedereen die geboren is in Deinze en zijn of haar steun wil betuigen, kan z'n profielfoto op Facebook updaten met een kader.
Surf daarvoor naar www.facebook.com/profilepicframes. Zoek op 'geboren in Deinze' en klik op 'Als profielfoto gebruiken'.


Onze stadsdichter Steven Van de Putte schreef voor de gelegenheid een gedicht 'Moederstad'.

In het gedicht Moederstad staat de materniteit van Deinze centraal. Stadsdichter Steven Van de Putte vergelijkt de materniteit met een warme stad binnen de stad, een "moederstad", een knipoog ook naar zijn eigen debuutbundel.

Ode aan de vroedvrouw
Het gedicht is een ware ode geworden aan het werk van de vroedvrouw die dag en nacht klaar staat om ouderparen en kinderen op te vangen in mooie, maar ook moeilijke omstandigheden. Deze vroedvrouwen maken samen met een team van gynaecologen en pediaters elke dag het verschil in een kleine, zorgzame materniteit als die van Deinze.

Participatie van inwoners
Steven deed voor zijn gedicht ook veldwerk. Hij ging praten met de hoofdvroedvrouw van Sint-Vincentius en riep via Facebook ouders op om getuigenissen over de materniteit te delen. Een achttal moeders, die in Deinze van een kind bevielen, schreven op die manier letterlijk en figuurlijk mee aan Moederstad (voor elke kamer van de materniteit was er dus ook één moeder die getuigde). Hun ervaringen werden in een aantal getuigenissen in het gedicht gebundeld.

Moederstad (meerstemmig lied voor de materniteit van Deinze)

I. Moederstad
Dit is een stad in de stad. Zij rolt geboorteplannen uit,
blinde vlekkenplannen van verlangen. Laat moeders
vaders participeren aan het kunstwerk met hun kind:
dromen zij van onder water of een zachte schommelbal ?

Dit is een stad in de stad. Het is hier veilig in haar rechte
lanen. Vroedvrouwen waken als straathoekwerkers over
de kwetsbaren die zij hun gasten noemen, zij die zichzelf
zoeken in een kind, het levenslicht, een nieuw evenwicht.

Dit is een stad in de stad. In de dorpskom wijzen roze
kaartjes de weg naar huizen met ballonnen deurbellen.
Bezoekers sluipen langs namen, zoeken stambomen,
verwantschap, steken als kamers hun licht op in de gang.

Haar verloskamer is een baken, het witte schitterlicht
dat zich als een lopend vuur verspreidt over markten
en pleinen. Daar zingt men het lied, de naweeën van
hun coryfeeën, hoe zij hun liefde de vrije loop lieten.

II. Met zorg omringd


Een mama
Eerst kantelde ik traag mijn bekken op je hand, ademde
de geur van jasmijn. Dan mijn hoofd diep in je boezem,
rug gebold tegen helse pijn, schreeuwde je mijn weeën,
knuffelde je mijn zijden draadjes binnenin tot ze zwegen.


Een mama
Je kende mijn angstval, mijn vensterlaken diep als een ravijn.
Op de metronoom van je stem, zo vertrouwd als het dekentje
van een nooit verloren droom, perste ik alle kleuren uit grote
liefde. In een verre kijkdoos sliep regenboogje als een roosje.
Jij legde zijn foto uitvergroot, huid op huid, dichtbij ons .

Een mama
Kamerconcert in trio. Een glissando van rituelen.
Navelsnaren bloeden langzaam leeg in ons kind.
Het orkest klopt uit bij papa’s schaarbeweging.
Bloed komt op adem. Herwonnen zelfvertrouwen
crawlt door een haarbos naar vermeende sapjes.
Astronaut zweeft door ruimte met baby. Grapjes.
Je helpt hem op zijn stappen terug te komen.

Een mama
Omdat ik sinds week 33 al in je ritme leefde,
de zuigzang van schone slapers hoorde, hun
lage tongen gebrand op prille binding, elke
namiddag de warme spoeling, je babbels op
bed, zoete rooibosthee met een beetje raad,
je nam hun boorlingen op je arm: “alleen
uit rust put je melk voor nieuwe honger”,
beviel ik in week 35 niet in kille kwartieren,
maar in je warme stad met zorg omringd.

Steven Van de Putte, stadsdichter
Deinze, 14 februari 2020